Kılavuz Güncel

Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti, halkların bir arada yaşamı inşa edecekleri bir sosyalist toplum için önemli deneyimler sunuyor.

Savaşın politik ekonomisi, aşırı finansallaşmanın yarattığı kârlılık krizi ve üretimi merkez ülkelere geri getirmek için emperyalizmin ürettiği bir çözüm sunuyor.

Onur Ayı'nda LGBTİ+ mücadelesi kimlik temelli ayrımcılığa karşı dururken, aynı zamanda Türkiye'de LGBTİ+ emekçilerin sınıfsal gerçekliği de görünür hâle geliyor

19 Mart'tan bugüne değin süren iktidar saldırıları, iktidarın ana muhalefetin parçalanmasına yönelik bir hedef belirlediğini gösterirken mutlak butlan bu sürecin son noktası oldu.

15-16 Haziran, en temel hak olan örgütlenme hakkına devlet tarafından yöneltilen saldırıya karşı işçi sınıfının örgütlü tepkisiydi. Bu iki günde işçiler, anayasal hakları için ayağa kalktı.

Diğer taraftan, sosyalist örgütler halkı örgütlemekten ve düzenin karşısında bir tehdit olmaktan çok uzaktadırlar. Bu da demektir ki bu dönemin doğru bir şekilde tahlil edilmesi ve bu tahlile bağlı devrim stratejisinin ve pratiğinin inşası gerekmektedir. Bu sebeplerle, başlangıç olarak faşizm kavramı üzerinden bir değerlendirme yapmak niyetindeyiz.

Her ne kadar ulusalcı sol siyaset ile liberal sol çizgi birbirinin antitezi gibi görünse de bu iki yönelimi bir madalyonun iki yüzü olarak görmek daha doğru olacaktır.

Urfa ve Maraş'ta yaşanan okul katliamlarının üzerinden bir ay geçti. Bu katliamlar, yeni kuşakta şiddet eğilimini, yabancılaşmayı ve toplumsal çöküşü görünür kılıyor.

Nisan ayında yayınlanan Palantir Manifestosu, yapay zekâ teknolojilerinin kapitalist tekeller aracılığıyla emperyalist tahakkümün aracı olarak nasıl kullanılabileceğine işaret ediyor.

LGBTİ+ çocuklar, varlıkları reddedilirken, çocuk işçiler olarak çalıştıklarında ise tamamen görünmez kılınıyor ve şiddete açık hâle geliyor.