Burak Çetiner

Neo-faşizmin kurumsallaşması, iktidarın yargıyı araçsallaştırarak baskıcı politikalarını yaygınlaştırdığı günümüzde önemli bir tartışma olarak önümüzde duruyor.

19 Mart'tan bugüne değin süren iktidar saldırıları, iktidarın ana muhalefetin parçalanmasına yönelik bir hedef belirlediğini gösterirken mutlak butlan bu sürecin son noktası oldu.

Her ne kadar ulusalcı sol siyaset ile liberal sol çizgi birbirinin antitezi gibi görünse de bu iki yönelimi bir madalyonun iki yüzü olarak görmek daha doğru olacaktır.

Üçüncü bir dünya savaşı konjonktüründen geçtiğimiz günümüzde emperyalist dünya düzeni, ABD öncülüğünde hegemonyasını yeniden tesis etmeye çalışıyor.

Sosyalist solda üç eğilim yazı dizisinin bu son bölümünde, “Ne yapmalı?” sorusuna devrimci bir perspektiften yanıt aranmaya çalışılacak.

Sosyalist solda üç eğilim yazı dizisinin üçüncü bölümünde sol liberalizmin ve radikal demokrasinin sosyalist hareket üzerindeki etkisini inceleyeceğiz.

Sosyalist solda devrimci arayışlar gözle görülür hâle gelirken bir yandan ulusalcı ve reformist sol anlayışlar, ana akım sosyalizmi temsil etmeye devam ediyor.

Bununla en azından aynı öneme sahip bir diğer sebep ise bu birliklerin politik başarılar elde edememeleri ve sonuçta kendi içindeki kavgalara gömülerek kendisini tüketir hâle gelmeleri olmuştur.

Son yılların moda tabirlerinden olan “apolitik gençlik”, “bireyci ve bencil Z kuşağı” gibi ifadeler güncel hayatın pratiği içerisinde hızlıca yanlışlandı ve tartışma düzlemi değişti.

Çalışma Bakanlığı’nın 2024 Temmuz’unda yayınladığı son verilere göre, ülkemizdeki çalışan kamu emekçisi sayısı 3 milyona dayanmış durumda. İşçi…